Anje Roosjen begeeft zich in een grijs gebied waar religieuze en hedendaagse kunst samenkomen. Een gebied met glad ijs als je je bedenkt dat de stijlontwikkeling van iconen vrijwel onveranderd is gebleven sinds de 17e eeuw. Zij profileert zich duidelijk niet als iconenschilder, maar als eigentijds schilder die inspiratie put uit een traditionele kunstvorm, met bijbehorende traditionele onderwerpen. Onderwerpen die tijdloos en universeel blijken te zijn. Uiteindelijk gaat het haar om het uitbeelden van de gevoelens zoals bezorgd zijn, het koesteren en het hopen. Deze onderwerpen zijn niet strikt gereserveerd voor iconografie of religieuze kunst, kunnen vele vormen aannemen en zijn tijdloos.