|
Anje Roosjen begeeft zich in een grijs gebied waar
religieuze en hedendaagse kunst samenkomen. Een gebied
met glad ijs als je je bedenkt dat de stijlontwikkeling
van iconen vrijwel onveranderd is gebleven sinds de 17e
eeuw. Zij profileert zich duidelijk niet als
iconenschilder, maar als eigentijds schilder die
inspiratie put uit een traditionele kunstvorm, met
bijbehorende traditionele onderwerpen. Onderwerpen die
tijdloos en universeel blijken te zijn. Uiteindelijk
gaat het haar om het uitbeelden van de gevoelens zoals
bezorgd zijn, het koesteren en het hopen. Deze
onderwerpen zijn niet strikt gereserveerd voor
iconografie of religieuze kunst, kunnen vele vormen
aannemen en zijn tijdloos. |