Marc van der Zwet (1965) paints in oil on panel, oak and paper. His subjects are small: a kingfisher on a branch, a robin on a post, four sparrows side by side on a wire. So is the format — much of the work is no bigger than a postcard, and the smallest pieces measure six by nine centimetres.

“It is a voyage of discovery on the square centimetre,” he says of his work. He starts with nothing and lets colour emerge by playing with dark and light tones. Chance is part of it: “I often find the suggestion more interesting than the actual depiction. Humour makes my work lighter.”

The result is birds that are sharply observed without becoming stiff. They usually stand on a plain ground — square blue, red, grey — which frees the creature from its surroundings and gives the little painting something of a portrait. What he is ultimately looking for, he says himself, is calm: “Really, everything I make is stilled.”

Marc van der Zwet (1965) schildert in olieverf op paneel, eiken en papier. Zijn onderwerpen zijn klein: een ijsvogel op een tak, een roodborst op een paaltje, vier mussen naast elkaar op een draad. Het formaat is dat ook — veel werk is niet groter dan een ansichtkaart, en de kleinste stukken meten zes bij negen centimeter.

“Het is een ontdekkingsreis op de vierkante centimeter”, zegt hij over zijn werk. Hij begint met niets en laat kleur ontstaan door te spelen met donkere en lichte tinten. Toeval hoort erbij: “De suggestie vind ik vaak ook interessanter dan de werkelijke weergave. Humor maakt mijn werk lichter.”

Dat levert vogels op die scherp geobserveerd zijn zonder stijf te worden. Ze staan meestal op een egaal vlak — vierkant blauw, rood, grijs — waardoor het dier loskomt van zijn omgeving en het schilderijtje iets van een portret krijgt. Waar hij uiteindelijk naar zoekt, zegt hij zelf, is rust: “Eigenlijk is alles wat ik maak verstild.”