You will not often come across an untitled work by Tamar Rubinstein. Usually there is a clear connection between what is shown and the title. Sometimes the title clarifies; sometimes it raises questions instead. That those questions cannot always be answered is her intention: talking too much about art is not her favourite occupation.

In the series of five linocuts, however, the theme is obvious: mobility in the literal and the figurative sense. Moving, getting about, or standing still in a traffic jam while being able to telephone from anywhere — it is something we can see all around us. The animals join in, in the wake of their owners, whether they want to or not.

Lately Rubinstein has been working mainly on paper, with mixed media in the widest sense of the word. Literally anything within her reach runs the risk of being incorporated into a work of art. So we find bottle caps, scraps of newspaper, pieces of silver paper and a great many kinds of packaging material, integrated into, say, an invented landscape or the interior of a French attic room.

With chalk, gouache, oil, watercolour and pencil, among other things, the found objects — which are also an important source of inspiration for the work taking shape — are given a new function. She often dives into the collection of collage material she has built up over the years in search of the finishing touch for a work in hand; sometimes a freshly found object, worthless to anyone else perhaps, is the direct reason to begin and to build something around it.

Een werk zonder titel zul je niet gauw aantreffen in het werk van Tamar Rubinstein. Meestal is er tussen de getoonde en de titel een duidelijke samenhang. Soms is de titel verhelderend, soms roept hij juist vragen op. Dat die vragen niet altijd beantwoord kunnen worden is haar bedoeling: teveel praten over kunst is niet haar favoriete bezigheid.

Bij de serie van vijf linoleumsneden is het thema echter evident: mobiliteit in de letterlijke en figuurlijke zin. Bewegen, je verplaatsen of juist in de file staan en ondertussen overal kunnen telefoneren, het is iets dat we overal om ons heen kunnen zien. De dieren doen mee in het kielzog van hun bazen, of ze nu willen of niet.

De laaste tijd werkt Rubinstein voornamelijk op papier met gemengde technieken in de ruimste zin van het woord. Letterlijk alles wat zich binnen haar bereik bevindt loopt kans geïncorporeerd te worden in een kunstwerk. Zo treffen we flessendopjes, krantensnippers, zilverpapiertjes en zeer veel verschillende soorten verpakkingsmaterialen aan, geïntegreerd in bijvoorbeeld een verzonnen landschap of in het interieur van een Frans zolderkamertje.

Met onder andere krijt, gouache, olieverf, aquarel en potlood krijgen de gevonden voorwerpen, die ook een belangrijke inspiratiebron voor het kunstwerk in wording vormen, een nieuwe functie. Zij duikt vaak in haar in de loop der jaren opgebouwde verzameling collagemateriaal op zoek naar de finishing touch van een werk waaraan zij bezig is, soms ook vormt een vers gevonden, voor anderen wellicht waardeloze vondst, de directe aanleiding om aan de slag te gaan en er iets omheen te bouwen.