BLOED, ZWEET EN BLAREN

Ik vlieg naar Singapore en mis daardoor de eerste aflevering van de docuserie van Olaf van Paassen Bloed, zweet en blaren over de mensen van het Nationale Ballet. Die lui dansen, trainen, eten en leven praktisch bij mij om de hoek in de Stopera in Amsterdam. Ik houd erg van ballet en als ik niet zo lang zou zijn zou ik heel graag ballerina willen zijn.

Door het vliegen mis je veel. Feestje, verjaardagen, huwelijken, etentjes en ook Kerst en Pasen en schoolvakanties zijn niet ieder jaar een gegarandeerde festiviteit waar ik aan kan deelnemen. Dat weet je als je eraan begint, net als dansers weten dat ze zich dood moeten trainen en ook avond aan avond en feestdag aan feestdag op de bühne moeten staan. Ook zij missen verjaardagen en familie uitjes maar ook zij weten dat het hoort bij het beroep.

Nou ja, ik mis dus de 1e aflevering maar gelukkig hebben we daar tegenwoordig ‘uitzending’ gemist voor. Een uur voor ‘calling’, de crew wordt een uur voordat ze zich moet melden voor de terugvlucht in de hotelkamer gebeld zodat je op tijd in de hotelloby klaarstaat voor de terugvlucht, zit ik op mijn laptop Bloed, zweet en blaren op uitzending gemist te kijken. Echt een kijkje achter de schermen. We volgen in deze aflevering twee Nederlandse dansers. Het is heel boeiend en ik krijg, voor zover ik dat nog niet al had, bewondering voor de discipline en het doorzettingsvermogen van de dansers. Wat een leven en het speelt zich allemaal af op een steenworp van mijn huis en galerie.

Nadat ik het telefoontje heb gekregen dat ik over een uur beneden moet staan, neem ik een douche, doe mijn uniform aan en pak mijn tas. Beneden staat iedereen klaar en na de nieuw toegevoegde cockpit een hand te hebben gegeven vertrekken per bus naar de luchthaven.

Bij het instappen sta ik bij de deur om de passagiers te verwelkomen. ‘Goede avond’, ‘kom binnen’, ‘wat is uw stoelnummer?’, ‘tweede gangpad rechts’. Meer dan 300 passagiers stuur ik richting de juiste stoel. Opeens staat er een bekend gezicht voor me, iemand die ik ken. Het bekende gezicht vraagt iets aan me maar ik versta niet wat ze zegt. Ik ben alleen aan het denken waar ik haar toch van ken. Ineens weet ik het! ‘ik heb je net gezien in Bloed, zweet en blaren’ roep ik ineens! En ja hoor, blijkt deze mooie passagier een van de dansers waar ik nog geen twee uur geleden zo intens naar heb zitten kijken. Ze woont en werkt bij mij om de hoek maar ik heb haar nog nooit gezien. Heel bizar dat ze juist deze avond in Singapore bij mij aan boord stapt om naar Amsterdam te vliegen. Tijdens de bijna dertien uur vliegen komt ze nog een half uurtje met me kletsen in de keuken en zo weet ik meer over het wel en wee van een ballerina en zij een beetje meer over het leven van een wereldreiziger.